Kunst en creativiteit lopen als een rode draad door mijn leven. Niet als een rechte lijn, maar als een kronkelpad vol bochten, omwegen, stiltes, verrassingen, perioden van vanzelfsprekende flow en steeds weer nieuwe beginnen.
Moeder worden veranderde mijn wereld voorgoed. Mijn aandacht gaat nu voor het grootste deel uit naar het grootbrengen van mijn dochter. Ik wens haar toe dat ze haar eigen pad blijft volgen, haar grenzen voelt en vanzelfsprekend aangeeft, dat ze zich vrij voelt om te zeggen wat ze te zeggen heeft en durft te voelen wat gevoeld wil worden. Die wensen brengen me steeds weer terug bij mezelf.
Ik ben nieuwsgierig van aard. Niet alleen in mijn kunst, maar ook in het leven. Ik vraag me graag af hoe ik trouw kan blijven aan mezelf. Hoe ik in contact blijf met mijn eigen licht wanneer het leven donker aanvoelt. Hoe ik onderscheid maak tussen wat van mij is en wat van een ander. Hoe ik laagje voor laagje afpel en steeds helderder word, waardoor mijn kinderlijke speelsheid groeit.
Een belangrijk onderdeel van mijn zoektocht is het terugvinden van de vrijheid waarmee ik als kind kon creëren. Het moment waarop nieuwsgierigheid belangrijker is dan resultaat en een idee nog alle kanten op mag bewegen. De ruimte om te spelen, te ontdekken, te kliederen en te verdwalen zonder direct te weten waar ik uitkom. Juist daar ontstaan voor mij vaak de mooiste dingen. Mijn serie Dingetjes is helemaal ontstaan vanuit deze energie.
De afgelopen jaren heb ik veel gemaakt, maar lang niet altijd met het gevoel dat ik een duidelijke richting volgde. Mijn aandacht werd steeds weer naar iets anders getrokken. Ideeën kwamen op, kregen vorm en verdwenen soms net zo plotseling weer. Soms stroomde het, soms viel het maken bijna helemaal stil.
Vanuit die ervaring ontstonden de Magic Morning sessies. Ik merkte hoe gemakkelijk mijn eigen kunst naar de achtergrond verdween tussen alle andere dingen die aandacht vroegen. Daarom begon ik online bijeenkomsten voor kunstenaars en makers, waarin we samen de dag begonnen met meditatie, visualisatie en het delen van onze creatieve plannen. Een plek om ruimte te maken voor inspiratie, focus, verbinding en vooral: om daadwerkelijk aan het werk te gaan. Niet alleen voor anderen, maar ook voor mezelf. Hoewel deze sessies momenteel rusten, vermoed ik dat ze ooit weer een nieuwe vorm zullen vinden.
De laatste tijd heeft klei weer meer ruimte gekregen in mijn leven, mede dankzij mijn werk als docent boetseren bij Vrijdag. Eigenlijk is klei nooit ver weg geweest. In de serie Dingetjes duikt het materiaal regelmatig op en ik denk met plezier terug aan de vele donderdagavonden bij Jan Reemeijer: kletsen en kleien. In het boetseren vind ik iets wat ik steeds opnieuw nodig heb: vertraging, aandacht en contact met wat er van binnen leeft. Ook het boetseren naar model heeft opnieuw een plek gekregen in mijn leven.
Naast mijn eigen kunstenaarschap geef ik boetseerlessen aan volwassenen en kinderen bij Vrijdag, dat binnenkort Tumult heet, en af en toe bij Vrouwencentrum Jasmijn. Daarnaast verzorg ik creatieve workshops op scholen en BSO’s, zowel zelfstandig als via Platform 050. Het lesgeven geeft me veel voldoening. Ik geniet ervan om te zien hoe mensen, jong en oud, verrast kunnen worden door hun eigen creativiteit en meegevoerd worden door wat er ontstaat wanneer ze zichzelf toestemming geven om te spelen en te maken.
Voor mij gaat kunst niet alleen over het maken van beelden. Het gaat over aandacht geven aan wat gezien wil worden. Over ruimte maken voor wat wil groeien. Over verwachtingen loslaten en het werk laten onthullen wat het wil zijn. Over spelen, onderzoeken en af en toe heerlijk verdwalen. Over luisteren naar wat zich van binnen aandient. En over steeds opnieuw thuiskomen bij mezelf.